دورترين نشانه ها را به من داشت. هرچه مرور ميكردم، هرچند بار ديگر كه از ابتدا شروع ميكردم خودم را دورتر و محوتر ميديدم. دقيقا مسئاله اين بود كه اصلا "من"ي در آن قالب جايي نداشت. يكباره با تمام حجوم حس هاي نفرت و حسرت و فراموشي و خشم روبرو شدم، خودم را انداخته بودم روي زمين و جفت پا با عصابنيت روي

مسئله دیگه گذشتن از گذشته نیست.

مسئله زمان حالی که داره تو گذشته ذوب می شه و کش میاد تا بگذره..